Kom op zeg, Jij Mij Redden?
"Daar heb ik geen interesse in!"
"Grapje, zeker?"
"Jij weet er helemaal niets van!"
"Jij liegt!"
"Jij geeft niet echt om mij!"
"Laat me met rust!"
en de lijst gaat maar door en door.
Ja, dit zijn slechts een aantal van de dingen waar we hier bij SIHG mee te maken krijgen als we een nieuw kind opnemen wat getraumatiseerd is. Deze kinderen worden vaak “weggooi kinderen” genoemd. Waarom? Dat weten we niet echt, anders dan dat niemand voor hun kon zorgen of hun wilde hebben. Er is natuurlijk altijd ergens een familielid, echter ze weten vaak niet waar of de ouder is weggegaan of overleden. Wat er gebeurd na deze gebeurtenissen is alleen een voortzetting van redenen om boos of gekwetst te zijn.
Dit is het tweede element van zorg hier bij Seeds in His Garden, de emotionele staat van het kind. Het is vaak het meest uitdagende aspect aangezien het de meeste tijd in beslag neemt en veel geduld vergt. De kinderen hebben meestal een aanpassingsperiode van zes maanden en een gevoel van opluchting; ze hebben een dak boven hun hoofd, een bed en eten. Het duurt echter niet lang voordat ze zich realizeren dat ze diep van binnen gevoelens hebben waarvan ze niet weten wat ze er mee moeten of hoe ze te delen. Voor sommigen duurt het een aantal jaar voordat ze tot een gevoel van verwerken komen. Voor anderen duurt het meerdere jaren om een gevoel van eigenwaarde te ontwikkelen en de boosheid achter zich te laten. En sommige zijn een decenium later nog steeds bitter en niet in staat om het verleden achter zich te laten. Soms zijn de gevoelens zo diepgaand dat de enige veilige manier om ze een plaats te geven is om degenen die de mogelijkheid bieden om de angst en frustratie te boven te komen, de schuld te geven.
